Liesbeth van Keulen
De realist en zijn leermeester
Op mijn elfde mocht ik een week in de leer bij mijn schilderende tante Koos van Keulen. Tijdens deze paasvakantie genoot ik van het leren prepareren van een paneel, het maken van een onderschildering in bruine verf en het afschilderen in kleur van de voorstelling die ik zelf had bedacht en getekend. Het nodige is me bij gebleven van het schilderen: onwillige olieverf en een kritische opmerking van oom Barend die zei dat hij de onderschildering beter vond dan het eindresultaat. Zijn eerlijke kritiek vond ik niet leuk, maar ik voelde me serieus genomen in mijn poging om te leren schilderen. Bovendien was mijn eerzucht geprikkeld. Ik wilde ‘meer en beter’ en had geleerd niet te snel tevreden te zijn: de eerste grote les.
Mijn leermeesters die echt invloed op de inhoud van mijn werk hebben gehad, zijn kunstenaars die ik alleen van hun werk ken. Tijdens mijn middelbare schooltijd kwam het werk van Charlotte Salomon in de bekendheid. Haar vrije manier van werken en prachtige kleuren hebben destijds ook bij mij iets van vrijheid in het tekenen en schilderen teweeg gebracht. Aan het begin van mijn academietijd ontdekte ik Egon Schiele. Zijn trefzekere en persoonlijke lijnvoering vond ik prachtig. Een andere heldin was en is nog steeds Charley Toorop. De kracht van haar portretten en van haar onverbiddelijke kunstenaarschap sprak me destijds al erg aan. Nu houd ik minstens zo veel van haar winterstillevens. De sfeer van de donkere objecten voor het lichte raam inspireert me altijd. Last but not least is mijn grote inspirator en niet na te volgen leermeester Jan van Eyck. Zijn helderheid en kleurenpracht blijven voor mij een echt ideaal om na te streven.
Elke dag staat in het teken van ontdekken, oefenen en maken. De lat schuift mee omhoog. De waardering van mijn publiek is steunend, mijn voorbeelden zijn inspirerend en mijn eigen verlangen naar goede kunst is de uiteindelijke motor. Hoe langer ik schilder, hoe meer ik wil leren.
