Bert Osinga
De realist en zijn leermeester
Mijn kunstenaarsvoorbeelden uit mijn jeugd zijn nog steeds inspirerend. En, vooral formeel gezien is er qua inspiratie weinig veranderd. De kunstenaars die ik mooi vind bekijk ik formeel en inhoudelijk. Inhoudelijk verandert er natuurlijk wel iets. Ik ben geen twintig jaar meer. Ik identificeer mij minder gemakkelijk doordat ik ouder word en groei. Maar ik blijf principieel trouw aan mijn helden. Negatief wordt het als grote voorbeelden in de weg gaan staan tussen jezelf en je werk. Het probleem bijvoorbeeld, dat je werk een copie wordt, en dat je ook wilt dat er gelijkenis is. Dat is inperking van je mogelijkheden. Je bent nooit je voorbeeld!!!
Het is wel zo dat de artistieke lat die hoog ligt wordt bepaald door mijn voorbeelden. Dat is wel eens frusterend. Je bestaat door vergelijking. Trouwens alles bestaat slechts in vergelijking. Ik vergelijk me dan ook met diegene die ik zeer bewonder en adoreer. Maar het is altijd een privé zaak, ik schilder voor mijzelf, ik vergelijk dus in mijn hoofd. Wel is het zo dat de grote kunstenaarsvoorbeelden veel houvast bieden, ik richt me mijns inziens op de grootste. Met name Munch, Beckman, Soutine, Ensor, Freud, Spilleart, Dix, Hopper, enz., enz. Het zijn er heel veel.
Mijn voorbeelden heb ik zelf gevonden, het waren mijn eigen ontdekkingen en daardoor ook mijn eigen keus. Ik zeg altijd maar, alleen in de geest is de mens vrij.
Meer informatie: m.leemans@hetnet.nl
