Silvia Copray
De realist en zijn leermeester
Mijn “jonge jaren” begonnen vrij laat. Pas toen ik naar de Wackersacademie ging begon ik me te verdiepen in andere kunstenaars dan de door iedereen gekende grote namen. Mijn eerste eigen “ontdekking” was Toulouse de Lautrec maar naarmate ik langer op de kunstacademie zat verdween hij ook weer uit beeld (niet helemaal). Andere voorbeelden volgden. Eerst Soutine, gevolgd door Kokoschka, Beckman en Munch. Ik kan onmogelijk een leermeester noemen. En dan laat ik nog een heleboel kunstenaars die ik “ontdekt “ heb ongenoemd. Dat zijn kunstenaars die ik waardeer om kwaliteiten die verder van mij afstaan.
Bij nadere beschouwing van de genoemde vier kunstenaars (mijn leermeesters) is een rode draad te ontdekken: figuratieve kunst die in meer of minder mate neigt naar karikaturen, kunst van individualisten en makers van psychologische portretten. Mijn leermeesters heb ik gevonden. Pas na het afsluiten van de opleiding aan de Wackers werd mij echt duidelijk dat een schilderij valt of staat met de compositie. Dat compositie zeer belangrijk is was mij natuurlijk al verteld door de docenten. Maar denken en zeker (en vast) weten zijn verschillende dingen. Zeker op de academie bestaat het gevaar dat je blijft hangen in datgene waar je “goed” in bent waardoor je geen grote stappen durft te nemen. Bij Beckman zag ik de compositie en de kracht van het beeld dat hij schept . Dat wilde ik ook. Krachtige beelden (niets meer mooie penseelstreken). Eerst is er het beeld van herkenning van dat waar je naar streeft. Dan volgt het leermeesterschap.
Meer info: silvia.copray@12move.nl
